Nasıl Pop-Art; Mile Gablik’in deyişiyle, “sanatçının kişisel bakışına değil de gerçek dünyaya” yaslanmaktaysa; travmatik sanat bakışıyla Şener Özmen de -bu anlamda- Pop-Art’ın tersine, gerçek dünyanın dışına çıkmaya çalışan bakışında, gerçek siyaseti yersizyurdsuzlaştırmaya çalışmaktadır. Bir yandan popüler kültüre bakan, diğer yandan da sembolikten melankoliye doğru uzanan bir kara mizahi bakışla birlikte, gerçekten kendisini çekip çıkarmaya çalışan sanatsal tavır kendi başına bir yol arayışı içine girmekte midir? Sanırım bu soruyu sormak için daha erken. Ama onlarca soru sorduk zaten. Zaman, her halükârda, gidişat hakkında bize ipuçları vermeye devam edecektir.
Ali Akay
